Psychoterapia Dorosłych Dzieci Alkoholików (DDA)

Dorosłymi Dziećmi Alkoholików nazywamy osoby, które wychowywały się w rodzinie, gdzie nadużywano alkoholu, jedno lub oboje rodziców mieli, zdiagnozowaną lub nie, chorobę alkoholową.

Na przestrzeni wielu lat, psychoterapeuci pomagający osobom z taką historią odkryli wiele punktów wspólnych w funkcjonowaniu dorosłych ludzi wychowanych w rodzinach dotkniętych chorobą alkoholową i na tej podstawie określono syndrom nazywany DDA.

Typowe objawy DDA

Typowe w syndromie DDA są bezlitosna krytyka w stosunku do samego siebie, trudności w nawiązywaniu bliskich relacji, trudności z konsekwencjami w realizowaniu swoich planów, kłamanie w sytuacjach, w których równie dobrze można powiedzieć prawdę, wyjątkowa lojalność w stosunku do innych, nadmierna odpowiedzialność lub całkowity jej brak, ciągłe poszukiwanie aprobaty i uznania, trudności z doświadczaniem radości i zabawy.

Doświadczenie dorastania w rodzinie alkoholowej to zazwyczaj sytuacja, w której potrzeby i emocje dziecka nie są zauważane przez rodziców, lub wręcz zawstydzane czy tłamszone. To sytuacja w której dzieci są wykorzystywane świadomie lub nie przez rodziców między innymi do utrzymywania pewnego status quo rodzinnego, często tajemnicy i fasady, że tak naprawdę w rodzinnie nic złego się nie dzieje. Stąd zazwyczaj przyjmą w rodzinach  określone role. Bohaterów, biorących odpowiedzialność za wszystkich i wszystko, błaznów, którzy swoją postawą będą rozbawiać i przykrywać napięcie w każdej sytuacji, kozłów ofiarnych, którzy stają się kanałem wylewania wszelkich frustracji w rodzinie, lub tzw. „cieni” którzy z lęku stają się prawie niewidoczni w rodzinnie, wycofują się ze wszelkich interakcji. Te postawy utrzymują się również w innych relacjach w dorosłym życiu.

Najważniejsze cele w psychoterapii  DDA

Najważniejsze cele w psychoterapii  DDA  to zazwyczaj budowanie poczucia własnej wartości, okrywanie lub wzmacnianie kontaktu z własnymi emocjami i potrzebami, budowanie świadomości na temat własnej roli w systemie rodzinnym (bardzo często konieczność „odwracania ról”, które wynika z tak zwanej parentyfikacji, czyli przejmowania roli rodzica w stosunku do swoich rodziców) i tego w jaki sposób przekłada się ona na sposób wchodzenia w relacje w dorosłych życiu.

Bardzo ważne dla osoby identyfikującej się z syndromem  DDA jest doświadczenie w psychoterapii dobrej relacji, w której jest widziana, słyszana, uczucia są uznawane, a potrzeby respektowane. Co stanowi podstawę do uczenia się nowego sposobu przeżywania samego siebie i wchodzenia w relacje z innymi ludźmi i ze światem. Ważna jest również identyfikacja i odchodzenie od tego, czego człowiek nie chce już dłużej kontynuować. A następnie określanie własnych potrzeb i celów  oraz znalezienie odpowiednich dla siebie sposób ich realizacji, w oparciu o odbudowywane wewnętrzne źródła oparcia.